Ég hef undanfarið verið mikið að velta málunum fyrir mér. Ég hef síðustu ár farið í margar “megranir” og ná af mér fullt af kílóum, bætt þeim á mig aftur, grennt mig aftur og bætt þeim á mig aftur. Uppi stend ég í verra formi en ég hef nokkurn tíman verið. Ég er með hangandi maga, risa bingóvöðva, öll lin og slöpp og mjög óánægð með sjálfa mig. Ég var því búin að ákveða að ég væri hætt í megrun. Ég ætlaði bara að vera dugleg að hreyfa mig og borða hollan mat.
Svo kom að sjálfsögðu dagur (í dag) þar sem ég var ofsalega þreytt og óánægð og ákvað því að ég yrði að skella mér á danska og ná af mér ca 20 kg áður en ég gæti farið að lifa lífinu.
Ég kom hingað inn til að tilkynna heiminum það að Græneygð væri komin á danska. En rétt áður en ég byrjaði að skrifa, rak ég augun í komment frá Dídí. Ég fór á síðuna hennar og las þennan póst frá henni. (Vona að það sé í lagi að ég setji hann hér inn?)
Svona virkar “alheimurinn” Ef maður er tilbúinn að taka á móti, þá fær maður það sem maður vill. Það er víst óþarfi að taka það fram að ég ætla ekki að byrja á danska….
Áhrif “alheimsins”
maí 13, 2010 eftir Græneygð